Het valt me helaas op dat steeds meer mensen, steeds vaker me gebruiken in een vorm die ronduit fout is. Waar je mijn kunt vervangen door m’n is dat met me absoluut niet het geval. Waarom niet? Lees even mee …

Me auto is niet goed. Echt niet.

Wil je graag wat informeler voor de dag komen in getypte teksten? Dat kan door mijn te vervangen door m’n. Nee, niet door me. Alstublieft niet zelfs. Ook niet in spraaktaal.

Me is zeg maar de informele/korte vorm van mij en kan dus ook alleen als zodanig gebruikt worden. Mij is geen bezittelijk voornaamwoord; net zoals mij zusje niet goed is, is ook me zusje niet ok. Me is nooit, nee echt nooit, een alternatief voor mijn/m’n.

Enkele voorbeelden:

• Mijn dochter houdt van ballet. / M’n dochter houdt van ballet.
• Dat moet je maar aan mijn vader vragen. / Dat moet je maar aan m’n vader vragen.
• De kapster vroeg mij of ik gel in mijn haar wilde. / De kapster vroeg me of ik gel in m’n haar wilde.
• Vraag mij niet steeds of ik koffie wil. / Vraag me niet steeds of ik koffie wil.

Dus alsjeblieft, gebruik nooit meer me waar eigenlijk mijn of m’n hoort te staan. Het staat zo knullig. Dankjewel!